Saturday, January 31, 2009

Сталины хөрөгтэй монгол марк нэг ч байхгүй

Монгол улс өдгөөг хүртэл 2500 гаруй нэрийн маркийг төрөл бүрийн сэдвээр хэвлэн гаргажээ. Нэг намын үзэл сурталд “хүлээтэй” байсан он жилүүдэд манай марканд чухал байр эзэлж асан сэдэв бол түүхт хүмүүс юм.
1932 оны YII сарын 10-нд гүйлгээнд гарсан “Шинэ Монгол” цуврал маркийн 40, 50 мөнгөний үнэтэй хоёр төрөл нь Д.Сүхбаатарын хөрөг, түүний хөшөөний зурагтай хэвлэгдсэнээр энэ сэдвийн үндсийг тавьсан аж. Их жанжин Д.Сүхбаатарын хөрөг болон хөшөөний зурагтай марк нийт 24 цуврал, 44 төрөл гарсан нь түүхт хүмүүсийн сэдэвтэй маркан дотор тэргүүлж байна. 1982 онд Испанид болсон хөлбөмбөгийн дэлхийн аварга шалгаруулах тэмцээнд зориулж анх удаа торгон дээр хэвлэсэн марканд хүртэл Сүхбаатарын хөшөөг харуулсан байдаг.
Өрлөг жанжин Х.Чойбалсангийн сэдэвтэй марк таван цуврал, 18 төрөл гарсан бөгөөд 50 насны ойд нь зориулан Москвад гэрэл зургийн аргаар хэвлэж 1945 оны тавдугаар сарын нэгэнд гүйлгээнд гаргасан нэг төгрөгийн үнэтэй марк эдүгээ нэн ховордож цуглуулагчдын дунд ширхэг нь 10000 төгрөгийн үнэ хүрч байгаа билээ. Сүхбаатарын нас нөгчсөний 20 жилийн ойд зориулан 1943 онд нэг нэрийн марк гаргасан бол Чойбалсангийн дурсгалд зориулан 1953 онд нэг цуврал, 12 төрөл марк хэвлэн гаргасан нь нэг хүнийг тахин шүтэж байсан тухайн цаг үеийн түүхэн баримт гэлтэй.
В.И.Ленинтэй холбоотой марк 15 цуврал, 20 төрөл гарч сэдэв дотроо аман хүзүүдэж явна. “Пролетарийн их жолоодогч” энэ хүний мэндэлсний 85, 90, 100, 120 жилийн ойг тохиолдуулан марк бүтээж хэвлүүлж байсан бол эзэн Чингистээ зориулан дөнгөж долоон төрөл марк гаргажээ.
Богд эзэн Чингис хааны мэндэлсний 800 жилийн ойд зориулан 1962 онд зураач Ү.Ядамсүрэнгийн зургаар дөрвөн төрөл марк хэвлэн гаргасан боловч хэдхэн хоногийн дараа “үндсэрхэг үзлийн уур амьсгал ханхлуулсан” хэмээн буруушааж худалдаанд гаргахыг хориглосон түүхтэй. Хэзээ хойно 1989 онд “Монголын нууц товчоо”-ны 750 жилийн ойгоор латин үсгээр “Чингис хаан, Кроунэйши” 1189 гэсэн үсгийг хараар дарж гүйлгээнд гаргасан билээ. Үүнээс хойш “Монголын нууц товчоо”-ны 750 жилийн ой, “Лондон-90”, “Тайпей-93” олон улсын үзэсгэлэн болон Чингис хааны мэндэлсний 830 жилийн ойд зориулан дурсгалын блок, марк хэвлүүлсэн нь дотоод, гадаадын цуглуулагчдын анхаарлыг татсан эрэлт ихтэй марк болжээ. Их эзнийхээ хөрөгтэй марк хэвлүүлэхээс цэрвэн болгоомжилж, саатан түдгэлзэж байх хооронд Тайвань улс 1962 онд хэвлүүлсэн их хаадын цуврал маркандаа эзэн Чингисийг “манай үндэсний баатар” хэмээн хэвлэсэн инээдэмтэй хэрнээ эмгэнэлтэй түүх ч бий.
Энэ дашрамд түүхт хүмүүсийг марканд хэвлэгдсэн тоогоор нь байр эзлүүлбэл нэгд: Сүхбаатар, хоёрт: Ленин, гуравт: Карл Маркс, дөрөвт: Чингис хаан, тавд:Чойбалсан ордог юм.
Карл Маркст холбогдох 10 цуврал, 11 төрөл марк гаргаж байсан Монгол улс үндэсний баатар Хатанбаатар Магсаржав, Манлайбаатар Дамдинсүрэн, Ард Аюуш, Хасбаатар нартаа зориулан тус бүр нэг л марк хэвлэсэн байна. Харин саяхан “Монгол марк” компани “Монголын тусгаар тогтнолын төлөө” сэдэвтэй Өүлэн эхээс өнөөг хүртлэх 300 гаруй нэрт хүмүүсийн хөрөг бүхий цуврал марк хэвлэхээр төлөвлөж буйгаа зарласан юм.
Монгол улсын анхны Ерөнхийлөгч П.Очирбат болон шинжлэх ухааны коммунизмын нэрт төлөөлөгч Ф.Энгельс нарын хөрөг бүхий тус бүр хоёр цуврал, хоёр төрөл, Ромын католик шашинтны тэргүүн II Иоанн Павелд зориулан гурван төрөл марк гаргажээ. Энэтхэгийн их хүү Жавахарлал Неру, Болгарын Георгий Димитров, Германы Эрнст Тельман, Конгийн Патрис Лумумба, Америкийн Жорж Буш, Түвдийн Далай лам, Хятадын Сун Ят Сен, ЗХУ-ын /хуучин нэрээр/ Л.И.Брежнев зэрэг хүмүүс монгол марканд “мөнхөрчээ”.
Дөчөөд жил шүтэж, арваад жил муулсан Бал даргадаа зориулан 1980 онд нэг цуврал, таван төрөл марк гаргасан боловч нийтэд худалдаж борлуулаагүй юм. 1981 онд худалдаанд цөөнийг гаргахдаа “захиан дээр нааж, шууданд хэрэглэж болохгүй. Зөвхөн цуглуулгад хэрэглэхийг зөвшөөрнө гэх нь халаг байсан” хэмээн ахмад цуглуулагчид өдгөө дурсан ярьдаг.
Дэлхийд нэртэй Америкийн “Скотт” каталогийг үзэж байхад социалист орнууд бараг бүгдээрээ шахам “сахалт багш” Сталин, “их залуурч” Мао Цзэ Дунд зориулан марк хэвлэн гаргасан байдаг. Харин Монгол улс энэ хоёр хүнд зориулан ганц ч марк хэвлэн гаргаагүй байх юм.
Маог байг гэхэд Сталинд зориулан марк гаргаагүй нь үнэхээр сонирхол татдаг юм. 1949 онд болсон Сталины 70 насны ойгоор БНМАУ-ын баатар цол олгож, монголын ард түмний чин сэтгэлийн ерөөлийг дэвшүүлсэн захидалд 641223 хүн гарын үсэг зурж илгээсэн атлаа энэ “түүхэн” үйл явдалд зориулан марк хэвлэсэнгүй. Хачирхал төрөм, бас нэг зүйл бол Сталинд олгосон БНМАУ-ын баатрын одон тэмдгийг Ерөнхий сайд Х.Чойбалсан бус МАХН-ын Төв Хорооны Ерөнхий нарийн бичгийн дарга Ю.Цэдэнбал хүргэж өгсөн байдаг юм.
“Ардын Эрх” 1995.10.21 №208
Тодруулга: Энэ өгүүллийг бичиж нийтлүүлснээс хойш 5 жилийн дараа буюу 2000 онд “XX зууны дэлхийн 10 гол үйл явдал” сэдэвт 10 нэрийн маркаас бүрдсэн нэг хэлхээ марк худалдаанд гарч билээ. Уг хэлхээний нэг болох “дэлхийн хоёрдугаар дайн 1939-1945 он” хэмээх түүхэн үйл явдалд зориулсан марк дээр И.Сталин, Ф.Рузвельт, У.Черчилль нарын хөргийг дүрслэн харуулсан байдаг.
1945 оны II сарын 4-нд Крымын Ялтад И.Сталин Ф.Рузвельт, У.Черчилль нарын дээд хэмжээний уулзалт, бага хурал ажлаа эхлэсэн түүхтэй. Гурван долоо хоног үргэлжилсэн уг бага хурлаас гаргасан гурван их гүрний 6 зүйлт тохиролцоонд дээрх удирдагчид гарын үсэг зурсан билээ. Уг тохиролцооны 2 дугаар зүйлд заасан ёсоор БНМАУ-ын статус-квог АНУ, Их Британи зөвшөөрч, Хятадад энэ тухай мэдээлэх үүргийг АНУ-ын Ерөнхийлөгч өөртөө хүлээсэн байдаг. Дайн дууссаны дараа дэлхийн газрын зургийг ямар өнгөөр хэрхэн “зурахаа” тохиролцсон гурван их гүрний удирдагчдын тухай өгүүлсэн энэ маркийг хэвлэгдэн гүйлгээнд гарсны дараа “Сталины хөрөгтэй монгол марк нэг ч байхгүй” хэмээсэн дээрх өгүүлэлдээ нэмэлт тайлбар хийхээс аргагүй болсон минь энэ ээ.

Wednesday, January 28, 2009

Paul Mauriat - Love is blue

"Үг яриа зогссон тэр газраас мөнхийн эх ундаргаа авдагт л
хөгжмийн нууц нь байгаа юм."
Эрнст Хофман

Saturday, January 24, 2009

Араатны хаан арслангийн тухай сонирхолтой баримтууд


Монгол нутагт арслан байдаггүй. Гэтэл ардын аман зохиол, үлгэр домогт арслангийн тухай өгүүлсэн нь тун арвин. Тэр ч байтугай эрт дээр цагаас уран барилгын чимэглэл, ардын тоглоом наадгайд арслангийн дүрсийг хэрэглэж ирсэн баримт олон бий. Миний бие араатны хаан арслантай холбоотой монгол баримтуудыг олон жил цуглуулж ирлээ. Та бүхэн Арслан хэмээх амьтны тухай дуулж мэдсэн, уншсан харсанаа харамгүй хуваалцаж цуглуулгад минь нэмэрлэвэл гүнээ талархах байна.
Нэгэн зүйл. Монголчууд эрт дээр цагаас луу, хангарьд, арслан, бар зэргийг ертөнцийн дөрвөн хүчтэн гэж нэрлэж ирсэн бөгөөд арсланг оюун ухаан, эр зориг, эрх чөлөө, эд баялаг оршин тогтнох, эд юмсыг бат найдвартай хадгалж хамгаалах, хулгай болон бусад муу муухай зүйлээс ангижруулахын бэлгэдэл хэмээн үзэж иржээ.
Нэгэн зүйл. Ховд аймгийн Хойт Цэнхэрийн агуйгаас олдсон хадны сүг зурагт арслан зурсан нь бий.
Нэгэн зүйл. Монголын хаад сургуультай арслангаар зэрлэг гахай, буга, хулан, гөрөөс бариулж цэнгээнт үзмэр болгодог байсан тухай Марко Поло “Орчлонгийн элдэв сонин” номдоо дурьдсан буй.
Нэгэн зүйл. XIII зууны үед эгшиглэж байсан хаан төрийн их найрал хөгжмийн дотор арслан хуур нэртэй хөгжим байсан тухай мэдээ байна.
Нэгэн зүйл. Монголчууд эрт дээр цагаас Цейлон улсыг “Арслан тив” гэж нэрлэж ирсэн уламжлалтай.
Нэгэн зүйл. Сэлэнгэ мөрний Байбалыгийн балгасаас олдсон, одоо Байгалийн түүхийн музейд байгаа хүрмэн чулуугаар хийсэн хоёр арслан уламжлалт дүрсээс өөр, цэвэр төв азийн хэлбэртэйгээрээ онцлог гэнэ.
Нэгэн зүйл. Арслангаас айсан бух
Арван жил гэдэс өвдөнө.
-Цаст уулын цагаан арслан
Цагаа болоход шоргоолжинд баригдана
-Аргатай хүн арслан унана /Зүйр үг/
Нэгэн зүйл. Эзэн Чингисийн алтан ургийн сурвалжит язгууртан, Сэцэнхэн аймгийн Илдэн вангийн хошууны засаг ноён Тогтохтөр “Лам өгүүлэхийн арслан Манзушри эгшигт эхэд мөргөж монголын зуун хорин гурван цагаан толгой үсгийг туурвисан оюун билгийн соёрхол” хэмээх зохиолоо Бүрэн засагчийн 2 дугаар онд/1864/ туурвисан ажээ.
Нэгэн зүйл. Ар цаст ууланд төрсөн барсын үсэн чимэгтэй
Агаар тэнгэрт цэнгэлдэгч лууны биеийн янзтай
Алсыг товчлох гарьдын жигүүр мэт хөлтэй
Ачаа даах нь арслангийн нуруу мэт хүчтэй хэмээн тэмээг дорно дахины улс түмний дунд дөрвөн хүчтэн хэмээн тооцдог луу, гарьд, бар, арслантай зүйрлэсэн байдаг.
Нэгэн зүйл. Аймаг ба улсын наадамд анх удаа түрүүлсэн бөхөд арслан цол олгодог.
Нэгэн зүйл. “Цогт тайж” киноны Арслан тайж, “Говийн зэрэглээ” киноны Арслан зэрэг дүрүүдээс харахад монгол хүний нэрийн санд хүндтэй байр эзэлдэг нэр ажээ.
Нэгэн зүйл. Монгол зурхайн ухаанд тэнгэрийн 12 ордын нэгийг арслангийн гэр хэмээн нэрлэдэг бөгөөд энэ нь 7 сарыг эрхшээдэг ажээ.
Нэгэн зүйл. Монголчууд жирийн эсгийн бүрээст монгол гэрээс гадна түүхэндээ олон янзын гэр хэрэглэж ирсний нэг нь арслангийн бүрээст арслан гэр юм.

Thursday, January 22, 2009

"Kalinka"



Текст песни «Калинка»

Калинка, калинка, калинка моя!
В саду ягода малинка, малинка моя!
Ах, под сосною, под зеленою,
Спать положите вы меня!
Ай-люли, люли,
ай-люли,
Спать положите вы меня.

Калинка, калинка, калинка моя!
В саду ягода малинка, малинка моя!
Ах, сосенушка ты зеленая,

Не шуми же надо мной!
Ай-люли, люли, ай-люли,
Не шуми же надо мной!

Калинка, калинка, калинка моя!
В саду ягода малинка, малинка моя!
Ах, красавица, душа-девица,

Полюби же ты меня!
Ай-люли, люли, ай-люли,
Полюби же ты меня!
Калинка, калинка, калинка моя!
В саду ягода малинка, малинка моя!

Sunday, January 18, 2009

Хар царайтай мөртлөө цагаан гартай ОТЕЛЛО


Тээр жил манай яамны хэмжээнд урлагийн үзлэг болдог юмаа. Бүх албад газар, хэлтсүүд дор бүрнээ урлагийн авьяастнуудаа шалгаруулан идэвхтэй оролцохыг тушаасан сайдын тушаал гарч хэрэндээ л хөл боллоо. Ажилд ороод хагас жил ч болоогүй, тэгээд бас насаар хамгийн бага нь тул би эхний ээлжинд “нэр дэвшлээ дээ”. Архаг гарууд ард нь сугараад үлдэхээ мэдэлгүй яахав дээ. Миний мэтийн шинэковууд, эсвэл чих зөөлөнтэй, дуулгавартай зарим нь тэгээд мэдээжийн хэрэг урлагийн үзлэг гэхээр хөл нь хөнгөрөн нүд нь сэргээд ирдэг хуучны хэдэн “цуутай” уран сайханчид нийлээд хориод хүн нэр дэвшсэн юм. Шалгалтын комиссын өмнө дэвхэрч цовхорч, дуулж хуурдаж, язгуур урлагдан хамаг байдаг авьяас чадлаа үзүүлсний эцэст хориод хүнээс дөнгөж тал нь тэнцлээ дээ. Бурханы аврал гэж!

“Арван жилд байхдаа хооронд ч зогсож үзээгүй хүн ажил дээр гарахаараа ингэж авьяас нь гэнэтхэн тодордог юм болов уу” гэж гайхлаа, эргэлзлээ. За, ямар ч байсан монгол улсын төрийн яамд дотроос нэлээн чухалд нь тооцогддог яамны урлагийн авьяастан гэж шалгаран товойсон доо баярласан гэж юухэв. Хэд хоног хөл газар хүрэхгүй гүйлээ, угааж тэмдэглэлээ, сүүлдээ биеэ тоолоо доо.

Эхлээд бүжгийн төрөлд хүч сорьвоо. Хэд хоног бүжгээр хичээллэж байтал сургуулилт хийлгэж байсан багш маань “Би чам шиг ийм хөдөлгөөний эвсэлгүй хүнийг насандаа үзээгүй юм байна! Хэн чамайг шалгаж авсан юм бэ? Шалгаруулалт дээр ирсэн багш нь аягүй бол согтуу байсан байх даа...” ч гэх шиг хачин хачин юм ярьж байснаа “Миний дүү хэзээ ч битгий бүжиглэж байгаарай! Хүн чамайг муу хэлнэ шүү. Би харин чамд сайн санаж л хэллээ. Одоо явж үндсэн ажлаа хий. Чамайг чөлөөллөө” гэх нь тэр. Ингээд бүх юм будаа.

Ажилд ороод удаагүй, шинэхэн хамт олныхоо итгэл найдварыг хүлээн яамны хэмжээний тэргүүний уран сайханчаар шалгарсандаа баярлан хөөрч тэнгэрт дүүлж байсан сэтгэл маань шалан дээр өнхөрвөө, хөөрхий. Хал үзэж, хатуу үг сонсож үзээгүй, ээжийнхээ өврөөс эхнэрийн өвөрт ч шилжээгүй “нусан пулемёт” уйлна биз дээ? Хэнд ч юм бэ, юунд ч юм бэ гомдоод хөшигний цаана нулимсаа арчиж зогстол найрал дуу зохион байгуулан удирдаж байсан Т.Насанбуян багш харчихжээ.

“Хүүе дүү минь юу болоов? Яагаад уйлаав? Ийм сайхан том залуу яахаараа уйлаад зогсож байдаг билээ” гэхээр нь бүүр ч тэссэнгүй енгэнүүлж эхэллээ. Жаал мэлмэрүүлж байгаад үнэнээ хэллээ дээ. “Усан цэргийн бүжгийн багаас хасагдчихлаа. Намайг ямар ч авьяасгүй, хөдөлгөөний эвсэлгүй гэнээ. Тэгээд буцаж очиж ажлаа хий гэж байна. Би яаж хамт олныхоо нүүрийг харнаа” гэвэл Насанбуян багш нүүр лүү нь бууж ирсэн тайрмал үсээ илж чихнийхээ араар донжтой гэгч нь хийгээд хоолой засаж хэсэг зогсов. Тэгснээ гэнэт нэгийг сэтгэв бололтой нүд нь гялалзаж “За чи яг эндээ байж байгаарай. Хаашаа ч явж болохгүй шүү. Би одоохон ирнэ. Тэгээд хоёулаа яахаа ярилцаж шийдье” гээд шурд хийн алга боллоо.

Төд удалгүй багш маань инээд алдсаар хүрээд ирлээ дээ. “За хө, би бүжгийн багштай чинь яриад тохирчихлоо. Чамайг хасахгүй ээ, хө. Өнөөдрөөс чи манай найрал дууны багт орж хооронд зогсоно доо. Бүжиглэж чадахгүй ч гэсэн дуулж чадна биз дээ? Залуу хүн байна гоцлоод дуулдаггүй юмаа гэхэд найрал дуунд хоолой нэмэрлээд зогсож байхгүй юу. Тийм биз дээ? Алив чи нэг дуртай дуугаа аялаадах даа...Ля ля ля... За тэр хэлээгүй юу? Чи чинь баритон хоолойтой юм байна шүү дээ. Маргааш өглөөнөөс эхлээд манай найрал дууны баритон хоолойтнуудтай хамт зогсож дуулна шүү. Хөөе, нөхөр минь дахиж уйлж болохгүй шүү! Өнөөдөр эртхэн хариад амарчих. Маргааш шууд над дээр хүрээд ирээрэй” гэж билээ. Ингээд маргаашнаас нь эхлэн Насанбуян багшийн удирдлаган доор найрал дуунд зогсон “Зулай цагаан Алтай” хэмээн хоолой салган хангинуулж өгдөг болов оо, хө.

Үүрийн таван жингээр
Сараа саатуулж мөнгөрсөн
Үдшийн бүрий тасрахад
Нараа наадуулж алтарсан

Зулай цагаан Алтайгаа би
Зүүдэлж сэрдэг нь юуных вэ?
Аяа Алтай минь Алтай минь
Азаар заяасан нутаг аа
Тэвэрч таныгаа даахгүй ч гэсэн
Тээж явдаг даа сэтгэлдээ...

Насанбуян багш маань ингэж сар гаруй хэртэй манай яамны газар газраас цугласан мань мэт шиг “торгон авьяастай” уран сайханчидтай үйлээ үзсэн дээ, хөөрхий. Би л түүний оронд байсан бол лав галзуурах байсан байх аа. Яасан ч их сэтгэлийн хаттай, тэсвэр тэвчээртэй хүн юм бэ? Мэргэжлийн бус, тайзны сахилга бат гэж юу ч дуулж сонсоогүй, бааранд юмуу караокед хааяа халамцуухан дуулдагаа их юманд бодож өөрсдийгөө авьяастай гэж бодож, үнэмшчихсэн миний мэт улсаар юм хийгээд концерт босгоод л ирсэн дээ. Баярлаж бахархмаар хүн шүү.

Заримдаа давтлага сургуулилт санаанд нь хүрэхгүй үед мань мэтийнхээ сэтгэлийг засаж хөгжөөе гэж боддогсон уу, урлагийн ертөнцийн сонин хачнаас хуучлана аа. Багш маань өөрөө ч их сайхан ярьна л даа. Нүдэнд харагдтал дүрсэлж, биеэрээ элдэв хөдөлгөөн этюд энэ тэр хийж бараг л жүжиглэж тоглоод үзүүлчихдэг юм. Багшаас олон сайхан зүйл сонсож байсан боловч нэг яриа нь одоо хүртэл санаанаас минь гарсангүй ээ.

Урлагийн гавьяат зүтгэлтэн, хөгжмийн зохиолч Т.Насанбуян багшийн яриа:-Гадаадын нэгэн оронд “Отелло” жүжгийг тавьжээ. “Отелло” жүжгийн гол дүрд тоглосон жүжигчин нэгэн удаа яагаад ч юм бэ хоёр гараа будалгүй гарч ирж шуугиан тарьсан байна. Тас хар царайн дээр дун цагаан шүд нь гялалзсан, ээмэг зүүсэн мавр маань цав цагаан гартай гараад ирэхэд соёлтой газрын үзэгчид дургүйцэж орилолдохоос ч биш яах вэ дээ. Уурлаж бухимдсан үзэгчид гартаа тааралдсан бүхнийг тайз руу шидэж, орилж, шүгэлдэж, дэвсэлж, театрыг нурахаа шахсан гэнэ.

Нэгэнт тайзан дээр гарсан тэр жүжигчин үзэгчдийн үзэн ядалт, оргилсон их уур, зэвүүцэл доромжлолыг тэсэн тэвчиж тоглосоор л байж. Үзэгчдийн уур бухимдал дарагдахгүй байсан ч гэсэн жүжигчдийн ур чадвартай тоглолтод автан театрыг нураахаа шахаж байсан нь арай л намдаж. Жүжиг эхэлсэн цагаас хойш “Энэ хүнд байдлаас яаж гарах вэ?” гэж найруулагч, жүжигчид бүгд л толгойгоо гашилган шаналж байлаа.

Жүжгийн төгсгөлд Отелло:
-Зоншоос гөлгөр, цаснаас цагаан биед нь хүрэхгүй
Гэвч, дахин нүгэл тарихгүйн тул, Дездемон үхнэ
Эхлээд, лаагаа унтраана. Дараа нь амий нь унтраана гэж хэлээд Дездемоныг багалзуурдан алсны дараа цав цагаан бээлий тайлж шалан дээр шидэхэд тас хар гар гарч иржээ.

Тас хар царайтай мөртлөө цасан цагаан гартай Отеллог жүжгийн туршид хараан зүхэж, исгэрч шүгэлдэн “Тайзнаас зайл, арил, тонил” хэмээн орилж байсан үзэгчид нэг хэсэгтээ чив чимээгүй болж. Театрын дотор ялаа ниссэн ч сонсогдохоор чимээ амиагүй байдал хэсэг зуур үргэлжилсний дараа гэнэт үзэгчдийн алга таших чимээ шаагиж эхэлжээ. “Гайхамшигтай байна, Отелло” хэмээн театр тэр аяараа нүргэлж байлаа. Үзэн ядах, зэвүүцэл хорсол нь баяр хөөр, бахдах сэтгэлийн долгионоор солигдсон үзэгчдийн тасралтгүй нижигнүүлэх алга ташилт, исгэрээн, орилоон, уухайн дуунд театрын адар дахь болор гэрлийн бүрхүүл чичигнэн савлаж, жингэнэн дуугарч байсан гэдээг...

Saturday, January 17, 2009

АЛС ГАЗАР СУРАХААР ОДОГСОД

Таны харж байгаа энэ гэрэл зургийг 1927 онд Франц улсын нийслэл Парис хотноо авахуулжээ. Тэр үед Парисын Лицей Мишельд/Lysee Mishelet/ суралцаж байсан дөрвөн монгол хөвгүүн энэ зураг дээр байна. Өвөр эгнээнд зүүнээс Ж.Дүгэрсүрэн, Л.Уртнасан, Т.Аюурзана хойд талд зогсож байгаа нь Намсрай нар болно.

“Хувьсгалт Монголын цогтой залуус” холын Парист очиж зургаа татуулсны учир юу вэ? Хэн тэднийг хөрөнгөтөн оронд илгээсэн байх вэ? Энэ хүмүүсийн амьдралын хүрд цаашдаа яаж эргэсэн юм бол оо?

Ардын хувьсгал ялаад тун удаагүй байхад тэр үеийн төр засгийн удирдлага улс эх орондоо хэрэгтэй боловсон хүчин бэлтгэхээр хэсэг хөвгүүд, охидыг баруунд илгээсэн түүхтэй. 1925 оны 11 дүгээр сарын 27-ны өдөр хуралдсан Ардын Засгийн Газрын 42 дугаар хурлаас, Герман, Франц улсад монгол сурагчдыг суралцуулах асуудлыг хэлэлцээд, “...ийнхүү сургуулийн хөвгүүдийг явуулж, эрдэмд боловсруулах нь зүйтэй тул ёсоор болгон баталсны дагуу...35 хөвгүүдийг...хэвлэл, уран дархан, хүний ба мал эмнэлгийн сургуульд суралцуулан ирээдүйн эмч, инженер, эрдэмтэн багш, сургагч нар бэлтгэхээр...” шийдвэрлэжээ. Энэхүү шийдвэрийн дагуу эх орондоо эрдэм өвөртөлж ирэхээр монголын хэсэг хөвгүүд, охид 1926 онд Герман, Франц улсыг зорьсон билээ.

1926-1930 онд Герман, Франц улсад суралцаж байсан дөчөөд монгол хөвгүүд, охидын хувь заяаны тухай өгүүлсэн бичлэгүүд 1990-ээд оны дунд үеэс эхлэн сонин хэвлэлд гарах болсон. Түүхийн ухааны доктор С.Идшинноров анхлан санаачилж, Улаанбаатар телевиз дэмжин сурталчилж, дээрх хүмүүсийн гэр бүл, үр хүүхдүүд нь нийлж “Монгол-Герман-Франц өв уламжлал” төрийн бус байгууллага байгуулан судалгаа шинжилгээний ажил өрнүүлж байсан сайхан эхлэл сүүлийн үед унтрах янзтай. Энэ нь аанай л мөнгө санхүүгийн бэрхшээлтэй холбоотой ажээ.

Харин америк, герман, японы эрдэмтэд өрнөдөд суралцаж байсан эдгээр хөвгүүд, охидын тухай сэдвийг сүүлийн жилүүдэд эрчимтэй сонирхон судлах болсон байна. Урьд өмнө сонин хэвлэлд гарсан бичлэгүүдээс харж байхад Германд суралцсан 35 хүүхдийн талаар тодорхой хэмжээгээр судлаж олонтаа бичжээ. Харин Францад суралцсан дөрвөн хүүхдийн тухайд харьцангуй бага судласан нь ажиглагддаг юм. Тиймээс Парис хотноо суралцаж байсан дөрвөн хөвгүүний намтар, хувь заяаны талаар өөрийн олж мэдсэнээ таньтай хуваалцья.

Жалцавын Дүгэрсүрэн

1909 онд Хорь Буриадын Элхи гэдэг газар төрсөн. 1921-1926 онд бага, дунд сургууль, 1926-1930 онд Парис хотноо Лицей Мишельд суралцаж төгссөн. 1930-1932 онд Зөвлөлтийн эрдэмтэн И.П.Рачковский, К.А.Недадкевичийн хамт Хөвсгөлийн Хорьдол сарьдаг, Аранзан Зэст, Эрдэнэт, Багануур, Цайдан тугалтай нурууг шинжлэж байсан тэрээр 1938 онд Москвагийн Геологи хайгуулын дээд сургууль дүүргэжээ. 1938 оноос Өмнөговь аймгийн Даланзадгадын Охин хөтлийн чулуун нүүрсний ордыг шинжлэн, Таван толгойн нүүрсний ордыг урьдчилан үзэх ажлыг хийж байсны зэрэгцээ 1940 оноос Монголын Геологи зураглалын ажил хийж байжээ.
1945 онд хардалт сэрдэлтэнд өртөн хилсээр шоронд сууж, 1946-1948 онд Налайхын уурхайд нутаг заагдан геологич, ерөнхий инженер, орлогч дарга, үйлдвэрийн техникумд багшаар ажиллаж байв. 1954 онд УБДС-д багш, 1956 онд ШУХ-нд эрдэм шинжилгээний ажилтан, 1960-1963 онд МУИС-ийн геологийн салбарт тэнхимийн эрхлэгч, 1963-1968 онд Москвад Эдийн засгийн харилцан туслалцах зөвлөлд геологийн зөвлөх, ШУА-ийн Геологийн хүрээлэнд эрдэм шинжилгээний ахлах ажилтан хийж явсан манай улсын ууган геологч доктор хүн.

Лувсангийн Уртнасан

1912 онд Сэлэнгэ аймгийн Түшигцагаан нуур, Зэлтэр харуул, Сумьяа бэйсийн хошуунд төрсөн. 1921-1926 онд Хүрээний анхны бага, дунд сургууль, 1926-1930 онд Парис хотноо Лицей Мишельд суралцаж төгссөн. 1930-1932 онд Гэгээрлийн яаманд багшийн ажил хийж байгаад 1932-1935 онд ЗХУ-ын Ленинград хотын Цэргийн академид явж суралцсан байна. Төгсөх жилээ хүнд өвчний учир нутагтаа буцаж ирээд 1936 онд нас баржээ. Гэгээрлийн яаманд багшилж байхдаа Монголын газар зүйн анхны сурах бичиг болох “Дэлхийн байдал” гэсэн ном зохиосон нь хуучин үсгээр хэвлэгдэж байжээ.

Түндэвийн Аюурзана

1910 онд Нийслэл Хүрээнд төрсөн. 1924-1926 онд Улаан-Үдэд техникум, 1926-1930 онд Парис хотноо Лицей Мишельд суралцаж төгссөн. 1930 оноос Латин үсгийн зөвлөлийн нарийн бичгийн дарга, 1931 оноос Шинжлэх Ухааны Хүрээлэнгийн ажилтан, 1945 оноос Монгол-Зөвлөлтийн хамтарсан мал аж ахуйн экспедицийн даргаар ажилласан. “Орхон” үүлдрийн хонийг 1961 онд, нарийвтар ноост, өөхөн сүүлт “Жаргалант” үржлийн цөм сүргийг 1972 онд бий болгосон. 1961 онд мах-ноосны чиглэлийн нарийвтар ноост хонь бий болгосон учир төрийн шагнал хүртсэн анхны мал зүйч, академич хүн.
Тэрээр Лицей Мишельд суралцаж байхдаа боксын секцэд хичээллэж хэд хэдэн тэмцээнд амжилттай оролцож байжээ. Түүнийг орчин үеийн боксын спортоор хичээллэж, тоглосон анхны монгол хүн гэж манай улсын боксын спортын түүхэнд бичдэг юм билээ. Түүнчлэн 1930 оны 7 сарын 12-нд гимнастикт тэргүүн байр эзлэн грн-при шагнал хүртэж байсан тухай уг сургуулийн түүхэнд тэмдэглэсэн байдаг ажээ.

Намсрай

Харамсалтай нь энэ хүний тухайд тодорхой баримт олж үзэж чадаагүй. Хэдэн онд хаана төрсөн, ямар боловсролтой, хаана ямар ажил эрхэлж байсан зэрэг нь тун ч тодорхой бус. Лицей Мишельд суралцаж байхдаа зургийн дугуйланд явж, хожим эх орондоо ирээд цэргийн театрт найруулагч, зураачаар ажиллаж байсан гэх бүдэгхэн мэдээлэл чих дэлссэн. Их л эрт дээр цагт залуугаараа нас барсан гэх ам дамжсан яриа дуулснаас цаашгүй. Энэ хүний үр удам байдаг бол намтар түүхийг нь тодруулж мэдэхсэн!

...Геологич Ж.Дүгэрсүрэн гуайн хүү, ЭТНБГХ-ны Ерөнхий нарийн бичгийн дарга Д.Билэгт энэ зургийг үзээд сонирхолтой түүх хүүрнэж билээ. Тэрээр “Би 1992 оны намар Франц-Монголын соёлын нийгэмлэгийн шугамаар Парист очихдоо уг лицейг үзсэн. Парис хотын баруун хойд талд байрлах эртний түүхтэй томоохон цогцолбор байна лээ. Сургуулийн захиралтай нь уулзаж ярилцсан. Дэлхийн II дайны үед уг лицей дээр гестапо байрлаж байсан гэнэ. Тэгээд бөмбөгдөлтөөс болж сургуулийн архив, номын сан нэлээдгүй сүйдэж үрэгдсэн гэж байсан. Жараад жилийн тэртээ аавынхаа суралцаж байсан анги танхим, номын санг үзэж явахад сайхан л санагдаж байсан шүү. Аав маань “Геологичийн дурсамж” номдоо Парисаас Улаанбаатарт бичсэн захидлуудаа оруулсан байдаг юм. Чи сонирхоорой” гээд номыг нь үзүүлэв.

1982 онд Улаанбаатар хотноо хэвлэгдсэн уг номд орсон захидлаас сийрүүлбэл “Дөрвөн сурагч Аюурзана, Дүгэрсүрэн, Намсрай, Уртнасан бид хэвийн мэнд сайн, эрдмийн хэрэгт хичээн, суралцах төсөөлөхийг хичээн оролдсоор сууна. Энэ зуны гурван сарын чөлөөнд хөдөө, Парисын баруун хойд этгээд Бретиш хэмээх газрын хойд булан, Атлантын далайн эрэг дээр нэгэн айлд, нэгэн багшаар өдөр бүр нэг цаг ном заалган сууцгаагаад завсарт нь эндхийн ойр орчмын их бага хот балгад, эрт урьдын цагт байгуулсан элдэв гайхамшигт байр байшин, хөшөө чулуу, хөдөөний айл тосгоны ажил үйлдвэр, ард нийтийн байдлыг ихэд сонирхон үзэж байгаад, энэ есөн сарын хорьдоор уг сургуульдаа ирээд дөрвүүл сууж буй...

...Бид нар сурч гэгээрэхэд шантралгүй хичээн, дутагдал гачигдал байвч зүрхшээхгүйгээр гишүүний хүнд сахилгыг сахин суусаар байнам. Тэгэхдээ нэгэн жил франц хэл бичгийн утга чанарыг ухаж эс ойлгон багш нарын амыг харж гайхан, сурагч анд нөхдийн далимд дагалдан, анги оролтын хичээлийг нөхцөөн өнгөрүүлсэн үүнд ирэх жил анги дэвшиж чадахгүй боллоо хэмээн зовмуй хэмээхээс гадна гүн ой, сэрүүн салхинаа донгодон жиргэх хөөрхөн өнгийн шувуу жигүүртнүүд зүрхэнд хүртэл жиргэхэд аанай насан бага бидний нөхдийн зарим нь зүүн зүг өөрийн нутаг, журамт олон ахан дүүс юугаан санан хэлэлцэх боловч, бас ч зэрлэг байдал, үзэл суртлаас бидний монгол нийгэмдээ авчрах гүн зорилго хүүрнэн, хөгжих шинэ ёсны боловсролд эрдмийг эрээр ийм, гайхамшигтай боловсролын туйлыг дэлгэрүүлэн гадаадын нэгэн их улсад хүрэлцэн ирсэн их үүрэг, суралцан танилцах доор бүрийн хичээлийг нүүр угаан толинд харж, шүд арчин цагаалгах, хувцас өмсөн биеэ засаж гайхах зэргээр цаг минут, өдөр хоногийг хоосоор өнгөрүүлэхгүй учирт бүхий л мөхөс оюудын хэрээр эрдэмтэн багш нарын аливаа заасан ятгасан сургалт зүйлийг чинээгээр чагнан сонсож, цээжлэн тогтоож авах зэргээр үнэхээр их оролдлогыг эрхлэн сэтгэлийг тус тус барьж хичээсээр амуй” хэмээн бичиж байжээ.

Эцэст нь өгүүлэхэд эл гэрэл зургийн ард монгол бичгээр ийнхүү бичжээ. “Амраг хүү...чам дор. Умартагдах үгүй муу биеийн дүрсийг хүргэсэн нөхөр Уртнасан чинь болой. Парис хот. 1927 оны 6 сарын 12”. Энэ нь Лицей Мишельд суралцаж байсан Л.Уртнасангаас мөн тэр үед Герман улсын Лицлинген /Litzlingen/ сургуульд суралцаж байсан Д.Сурмаажавт илгээсэн сэтгэлийн бэлэг байв. Нийслэл Хүрээний бага, дунд сургуульд суралцаж байх үеэс ижилдэн дасч амраг сэтгэлтэй болсон хос залуус хожим хамтын амьдрал зохиосон бөгөөд энэхүү гэрэл зураг тэдний хайр сэтгэлийн гэрч болон үлдсэн нь энэ ажээ.

Их зохиолч Д.Нацагдорж “Алс газар сурахаар явагч” хэмээх шүлгээ 1927 онд бичсэн байдаг. Уг шүлгийн төгсгөлд
“Хээрийн галуу нисэн үл хүрэх газраас
Хүний хүү тэгж эрдэнэ өвөртөлж харина” хэмээн бичсэн нь буй. Тухайн үед Германы Лейпциг хотноо суралцаж байсан Д.Нацагдорж өөрийн үе тэнгийн эдгээр залуусыг эх орондоо эрдэнэ өвөртлөн ирнэ гэж итгэн магтан дуулсан нь тэр байлаа. Алс газар сурахаар явсан зорилгоо биелүүлэн шинэ үеийн Монголын ууган сэхээтнүүд болж, “хөдөөгийн уул талаар соёлын үрийг тарих” хувь заяа эдгээр залуусыг тосож байсан юм. Түүх тэднийг мартахгүй ээ.

Жич: Энэхүү бичлэгийг http://www.bayanmongol.com сайтын Ц.Батмөнхийн хүсэлтээр хийсэн бөгөөд уулзаж учрах хүн, холбоо барих хаяг тэргүүтнийг өгч зааж зааварлаж байсан анддаа баярлалаа.

Нөхрийн “даалгаврыг” биелүүлэхээр хоёр сар гаран хугацаанд явахдаа Монгол улсын түүхэнд мөнхөрсөн олон сайхан хүмүүсийн үр хүүхдүүдтэй нь уулзан танилцаж, сонирхолтой үүх түүх сонсож суусандаа баярлаж байгаа шүү!
Сонин сайхан хууч яриа олныг сонссоноо дараа цувуулан тавихыг хичээнэ ээ.
Хожуу ч гэсэн даалгаврыг тань биелүүлснээ илтгэсэн:
Soronzon ёслов.

Thursday, January 15, 2009

Энэ ханзыг уншиж өгч тус болно уу!



Энэхүү зурагны дээд хэсэгт байгаа ханзыг уншиж өгч тус болно уу. Чухам ямар утгатай юу гэсэн үг юм бол оо? Яаралтай мэдэх шаардлагатай болоод байна.